Bu aralar zaman geçmemekte ısrarlı...oysa ne kadar istemiştim devam etmeyi yola.kendimi bıraksam kapılacağım aslında hayata ama bırakamıyorum vazgeçemiyorum senden.tutundum sana dair tek tük kelimelerin yankılandığı zamanlardan uzanan bir dala ,ne kavuşabiliyorum ne de savaşabiliyorum.saplantılar dolu yaşamımda bu kadar gereksiz kişi mevcutken sana dair tek bir şey bile bulamıyorum.avunmama yeterdi bir kaç kırık sevgi cümlesi ama bulamıyorum.ne kadar garip değil mi kendimi sende kaybetmişken,seni kendimde aramaya kalkıyorum.belki önce kendimi bulsam sen beni bulacaksın fakat yetinemem kendimle.sen olmuyorsan bende ,lazım değil bana bende.

          zaman geçtikçe kaybolur kalbimdeki izin sandım.bekledim bekledim ve görmemeye başladım.yeni hayatıma yeni insanlar kattım.eksik olan sevginin yerine ben başkalarına sevdirdim kendimi.olmayan sevgin yüzünden ben sevmedim sevenlerimi.acı verdim onlara bana verdiğin acıları verdim.birgün bir de baktım kalbimdeki seni zaman yok etmedi,izlerin kaybolmadı.işte o zaman anladım ki zaman seni daha da kalbimin içine gömmüş.söyle ey sevgili ne yapmalıyım?kalbimde ki mezar mı yoksa hazine mi?seninde kalbin çarpar mı bakınca,görürmüsün beni?sustuğunda susan kalbin midir dudakların mı?her neyse sevgilim nasıl olursan ol sevgilim kalacaksın.sevgili olsak ya da olmasak...benim için ikiside aynı.ya senin için???