Niye gittiğini sorgulamadın hiç,nerden geldiğini ve nereye gideceğini sorgulamadağın gibi; Sana sorduğumda niye bu kadar şanslı olduğunu,bakmadın hiç yüzüme başın öne eğikti cevap vermedin; Sana baktığımda bakıyordun bana anlamsızca boş boş kara kara... Geceleri gelmezdin.Aydınlığı severdin ne kadar karanlık olsanda.

Geceleri sokak lambalarının altına gelirdim çünkü sen hep ordaydın. Karanlığın sessizliğinde herkez derin uykuya yattığı zaman,gecenin içinde gölgesiz dolaşan insanları izlerdik seninle; Şanslıysak sıkılan meleklerin şarkılarını dinlerdik... Sana sorular sorardım,üzülme cevaplarını kimse veremezdi zaten... Artık sokak lambalarının altı yoktu ama daha büyük bi ışık vardı.Sen yoktun ama senden binlercesi vardı. Üstümde büyük bir huzur vardı... Çünkü insanlar ölüme yaklaştıklarında yaşamdan ne kadar uzaklaştıklarını bilmezlerdi o sevinçle...