Her veda bir uçurum olamadı ve her başlangıç bu kadar sevgi...

içimde bir yer var yerli yersiz düşülen...Her düşüşte acıtamayan,ama her acıtıldığında düşülen...

Düşlerin yalnızlandığı bir nokta,kehanetsiz kalınan bir an...Saklandığım bir zaman dilimine ihanetim,kendimden önce.

Bu yuzden üşüyorum...Kimse alınmasın üstüne...Utangaç yanlarımı sarmalıyorum...Kimse aglamasın gökyüzüne....yine kendime boğuluyorum...

Şimdi kanatlarımda üşüyorum çırpınıslarda...Her cırpınısımda bir adım daha uzaklasıyorum senden...Çırpınışımdan daha çok yoruyor uzaklaşışım...Yine susuyorum...Ardından susuşlar üztüne kelimeler canlanıyor beynimde.Yüreğim onaylıyor,dilim hala susuşa yeminli...

Bu yalnızlık desem,rengine uymuyor...

Sen nötrün çocugusun...

Gözlerinde yitirdiğim bir yalnızlığın ve sesinde yok oluşlara gebe kaldığım bir düş kokulu gerceğe ruhumu adıyorum...Parmak uçlarımda uçarcasına yürüyen küçük kızın ellerindeki parmak uçlarında tutuyorsun gelecegini..Ve inanmak istemediğim gercek gelecegine gülümsüyor...Gözlerindeki hüzüne inat...Yüzünde ki usul sessizlik tutkum,tutkunsa ömrüme bedelleniyor...Kaybolmak ruhunun isyanında ve bir tebesümün güzelliğine aşık olmak...Hadi gülümse..Gülümseki içimdeki huzurun tutkusunuda besle...Dudagında ki gülümsemeyle,sarıl içimde ki sana,ucsuzlugun beyazında aynam ol...

Bana ben,bensiz olamadıgım sen ol..